Për shumë burra, futbolli nuk është thjesht një lojë – ai është identitet, komunitet dhe emocion.
Sipas disa studimeve, burrat janë katër herë më të prirur të qajnë për futboll sesa për dashuri, shkruan “Gazeta Express”.
Ky fenomen nuk është vetëm statistikë – ai tregon shumë për mënyrën se si njerëzit i përjetojnë emocionet dhe se si shoqëria e percepton shfaqjen e tyre.
Futbolli si pjesë e identitetit
Për shumë meshkuj, klubi i zemrës nuk është thjesht një ekip.
Është familja që ata nuk e kanë zgjedhur, një komunitet ku ndihen të pranuar dhe të përfshirë.
Ngjyrat, himni, traditat e tifozëve – çdo gjë krijon një ndjenjë përkatësie dhe krenarie.
Kur ndeshja fillon, adrenalina dhe dopamina e trupit e bëjnë punën e tyre.
Një gol i papritur, një gabim ose një fitore e arritur në sekonda mund të shkaktojë valë emocionale shumë të fuqishme.
Kjo ndjenjë e thellë e përfshirjes dhe pasionit shpjegon pse lotët shpesh shfaqen në stadiume: ata nuk janë shenjë dobësie, por dashurie, besnikërie dhe përkushtimi ndaj fanellës.
Në marrëdhënie romantike, nga ana tjetër, burrat shpesh ndjehen të kufizuar nga normat shoqërore, duke i mbajtur emocionet për vete ose duke i minimizuar.
Futbolli, për herë të parë, u jep një ambient të sigurt ku mund t’i shprehin ndjenjat pa gjykim.
Emocionet janë të menjëhershme dhe të përbashkëta
Psikologët shpjegojnë se emocionet në futboll janë të menjëhershme dhe të ndara me të tjerët.
Tifozët e ndjejnë të njëjtën gjë njëkohësisht: turma, zhurma, tensioni, dhe madje edhe ndjenja e humbjes apo fitores së ekipit ndikojnë te secili individ.
Dashuria, ndërkohë, zhvillohet më ngadalë, shpesh është e kontrolluar dhe e filtruar përmes logjikës.
Një moment i fundit i ndeshjes mund ta shkaktojë të njëjtin emocion që mund të zgjasë muaj të tërë në marrëdhënie personale, sepse futbolli e përqendron gjithçka në një valë të vetme emocionale.
Pse shoqëria e lejon dhe e vlerëson këtë?
Një tjetër arsye pse burrat qajnë më shumë për futboll sesa për dashuri ka të bëjë me normat kulturore.
Në shumë shoqëri, shfaqja e emocioneve të thella te burrat në kontekstin romantik ose familjar shihet si dobësi.
Në stadium, të njëjtit lot interpretohen si pasion, krenari dhe përkushtim. Nuk ka paragjykim, vetëm frymëzim dhe solidaritet.
Kjo është arsyeja pse futbolli prek ndryshe: ai i lejon burrat të ndihen të lirë, t’i përjetojnë emocionet plotësisht dhe ta ndajnë me të tjerët një përvojë që ndikon thellë në shpirt.
Si përfundim, emocionet dhe pasioni për futbollin janë një pjesë e rëndësishme e jetës sociale dhe psikologjike për shumë burra.
Ky fenomen nuk është thjesht një anekdotë: ai ka thelb shkencor, shpjegon normat kulturore dhe mënyrën se si burrat lidhen me botën përreth tyre.
Futbolli nuk është vetëm lojë; ai është një reflektim i identitetit, i pasionit dhe i emocioneve të ndara që rrallë gjenden diku tjetër. /Gazeta Express
